Eberhard Ferber

Eberhard Ferber urodził się w 1464 roku w Gdańsku jako syn Johanna. Jego rodzina przybyła do miasta z Nadrenii i wzbogaciła się na handlu morskim. Kształcił się w szkole katedralnej we Włocławku oraz na dworze meklemburskim. W 1490 roku uczestniczył w wyprawie hanzeatyckiej przeciw Flandrii, a w 1494 został gdańskim ławnikiem. Prowadził handel zbożem, drewnem, suknem i innymi towarami oraz nabywał i dzierżawił posiadłości na Pomorzu. W 1496 roku wziął udział w wyprawie do Ziemi Świętej u boku księcia Bogusława X i został pasowany na rycerza.

W 1506 roku został rajcą miejskim, a w 1510 burmistrzem Gdańska. Reprezentował miasto na zjazdach hanzeatyckich, a w 1515 roku otrzymał od Zygmunta Starego prawo używania herbu z trzema świńskimi łbami. W 1521 roku, po konflikcie z pospólstwem, opuścił Gdańsk, lecz wrócił rok później. W styczniu 1525 roku został obalony podczas wystąpień przeciw magistratowi i ponownie musiał opuścić miasto. Do śmierci pełnił funkcję starosty tczewskiego. Zmarł 5 marca 1529 roku w Tczewie.

Na podstawie artykułu „Eberhard Ferber” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.